zen w 3D

Umieszczam poniżej fragment mojej rozmowy z Lidką z forum Imladis (http://imladis.p2a.pl). Wydaje mi się że jest interesujaca poprzez zderzenie dwóch różnych perspektyw postrzegania ewolucji swiadomosci.

Lidka napisał(a):

No właśnie, dlatego ja tak po swojemu określiłam to jako „zatrzymanie” (czy tam „etap pośredni”). Bo mnie wszystko układa się w logiczną całość, że oprócz tego stanu (czyli „poza” nim) życie w tej rzeczywistości wprost „kwitnie”. Dla mnie jest to środowisko bez uwarunkowań, całkowicie pozytywne (jeśli za punkt odniesienia weźmiemy warunki związane z negatywnością, której „tam” nie ma, zasadniczo, pomijam ten sławetny poziom pierwszy, choć on też stanowi część owej rzeczywistości).

Civilmonk (czyli ja ))

Oczywiscie. Ujme to wiec jeszcze inaczej.

Istnieje „kwitnaca”, jak jak nazywasz, uwarunkowana rzeczywistosc w ktorej istoty ewoluuja w strone najwyzszego poznania tejze rzeczywistosci. Tu zyjemy, umieramy, inkarnujemy, przechodzimy na inne sfery istnienia itp. Samsara.

Istnieje rowniez „zatrzymanie” rzeczywistosc nieuwarunkowana lub tez inaczej przestrzen w ktorej inna rzeczywistosci moze „kwitnac”. Zrodlo. Poczatek. Bezosobowe trwanie w wieczonosci. Nirwana.

Tak sobie mysle ze to postrzegasz. Czy tak?

Skoro tak to idzmy dalej. Teraz modne jest 3D, wiec wezmy okulary 3D, takie klasyczne – z tekturki z czerownym i niebieskim szkielkiem. Jesli spojrzysz przez okular czerwony to zobaczysz wylacznie „kwitnienie”, jak spojrzysz przez niebieski to „zatrzymanie”. Patrzenie przez czerowny okular to odczuwanie i badanie praw wszechswiata, wszelkich form i stanow istnienia. Samsarze. Patrzenie przez niebieski okular to zanurzenie sie w nieskonczonej przestrzeni, pustce, Jednosci. Nirwanie.

Patrzenie przez jakikolwiek z tych okularow osobno jest spojrzeniem ulomnym. Ten kto widzi jedynie Samsare, bladzi. Ten kto widzi jedynie Nirwane, bladzi.

Umysl zen jest wtedy gdy zalozysz oba okulary i spojrzysz na swiat samsary i nirwany jako jednosc. Tego nie sposob poczuc. Tego nie sposob zrozumiec. To tak jakby poczucie bylo czerwonym okularem a zrozumienie niebieskim. Nie mozna pojac umyslu zen za pomoca jednego czy drugiego okularu. Trzeba spojrzec przez oba i nagle istocie znajacej dwa wymiary przejawi sie trzeci – zupelnie nie podobny do pozostalych, zupelnie inny. Zobaczyc pelnie stworzenia w jednosci roznorodnosci.

To tak jakby byc w 100% w kazdej chwili istnienia w 100% emocjach i w 100% zrozumieniu kazdej sekundy zycia, w ekstazie odczuwania, oddychania, zycia. I jednoczesie byc w 100% pewnym absolutnej nietrwalosci tego wszystkiego i braku istnienia siebie samego.

Nie mozna tego pojac przez zrozumienie. Nie mozna tego doswiadczyc przez poczucie. Kazda proba zrozmienia czy doswiadczenia jest zanurzeniem sie albo w samsarze, albo w nirwanie. Umysl zen jest poza tym. Jest tam gdzie jest tylko to. TYLKO TO.

Lidka napisał(a):

Można, rzecz jasna, dyskutować, na ile za punkt odniesienia można traktować  środowisko negatywne – Ziemię jako ten „poligon” umożliwiający doświadczanie i nabywanie świadomości. Gdyż znaczna część tego „kwitnącego życia” dotyczy właśnie przygotowań, realizacji itp inkarnacji ludzkich.

Negatywnosc / pozytywnosc – to tylko pojecia, uwarunkowania. Patrzac z punktu widzenia „kwitnienia” sa one absolutne wzgledne, zalezne od „kwiatka”, co dla jednego jest negatywne dla innego jest pozytywne. Patrzac z punktu widzenia „zatrzymania” pojecia te sa tozsame, puste i nieistniejace. Nie istnienia nawet „kwiatki. Z punktu widzenia zen jest TYLKO TO.

kobieta w berecie

Po tak wielu cierpieniach w zamczyskach nirwany
co za radość zanurzyć się w tym świecie!
Ludzie ubrani w jedwabne stroje
Buddowie odziani w łachmany
drewniany mężczyzna spacerujący wieczorem,
kamienna kobieta w berecie -
zobaczysz ich po raz pierwszy,
gdy będziesz mógł złożyc dłonie
i podniesiesz księżyc, co przepływa
na spokojnej powierzchni stawu.

Soen Sa Nim w „Strzepująć popiół na Buddę”

czy rozwój duchowy jest bezpieczny?

Zdecydowanie nie jest bezpieczny. Dobrze opisał to Ken Wilber by daleko nie szukać. Chodzi mianowicie o błąd pre-trans. Sprowadza się to w istocie do tego, iż dla nas, pogrążonych w ignorancji poszukiwaczy, zejście w doł na drabinie ewolucji świadomości jest trudno rozróżnialne od wejścia w góre.

Chodzi mianowicie o utożsamianie się. Większość z nas jest zapewne na etapie utożsamienia się z czymś. „Duszą”, „ja”, „pustką”. Z czymś. Taki jest nasz etap rozwoju. Gdzieś szukamy naszego źródła. Wiemy też iż to nas ograniczna. Chcemy wyjść poza jednostkowe „bycie” i zanurzyć się w Jedności. Pozbyć się granicy pomiędzy ja a resztą świata.

Owa chęć zerwania utożsamiania się, ma swe naturalne źródło w naszej pierwotnej naturze, która nas wzywa. Jednakże w zależności od tego co wypełnia nasz umysł możemy owo wołanie się różnie słyszeć, różnie interpretować i różnie projektować co w efekcie daje nasze różne działania. W tym działania związane z rozwojem duchowym.

W szczególności możemy np. odkryć metodę zerwania utożsamiania się poprzez jego rozwiązanie. Wtedy znikamy. Okołoemocjonalne efekty powrotu z owego zniknięcia (bo samego bycia zniknionym nie jesteśmy świadomi) mogą być niezła jazdą i mogą zdawać się niezwykłym osiągnieciem. Podczas gdy tak naprawdę odkryślimy metodę na cofnięcie się do jednego ze stadiów rozwoju naszego umysłu. Cofamy się do niemowlęctwa. Rzeczywiście, rozwojowe.

Z drugiej stony jest jednak odkrycie czegoś innego: przekroczenie utożsamiania się. Pełne uświadomienie sobie jego uwarunkowanej natury. TO przekroczenie jest wejściem na wyższy poziom rozwoju świadomości. Poziom w którym znika nasze przywiązanie do utożsamiania się. Nie znika jednak samo utożsamienie. Jesteśmy ale nas nie ma. Niewyrażalne w konwencjonalny sposób. Oświecenie inaczej. Nirwana w buddyzmie.

Dwie drogi z jednego punktu. Jedna cofa. Drugia rozwija. Niestety wielu trafia na tą pierwszą i nazywa to rozwojem duchowym, new age itp. Dużo cierpienia po czasie. Bardzo smutne.

Sam ruch w przód również niestety jest niebezpieczny. Otoż droga od przywiązania się do uwarunkowania do jego przekroczenia również nie musi być prosta. Zależy jak się komu trafi. Istnieje coś takiego jak zjawisko zagubienia w dharmie. Po chrześcijańsku byłaby to ciemna dolina lez z jednego z psalmów. Wpadają w to osoby, które zrozumiały i częściowo doświadczyły uwarunkowanej natury wszelkich przyjemności ale nie potrafią przekroczyć uwarunkowanej natury zjawisk nieprzyjemnych. Boją się w z nimi zmierzyć i tkwią w smutnym stanie w którym nie potrafią się cieszyć z radości ziemskich ani nie czują radości wyzwolenia. Dużo cierpienia. Bardzo smutne.

Ewolucja. Wszystkiego. Również świadomości. Rzeczywistość uwarunkowana samoreguluje się poprzez określone prawa. Nie są to wyłącznie prawa fizyki. Są to prawa psychologii, socjologii jak i prawa związane z rozwojem świadomości. Tym samym da się określić prawa rozwoju świadomości. Najpełniej ze źródeł jakie znam zrobił to Ken Wilber.

Więc po pierwszym założeniu iż ewolucja istnieje zawsze przychodzi drugie: kieruje się ona określonymi prawami. Te prawa też się zmieniają bo na każdym stopniu rozwoju są już inne co do szczegółu. One ewoluują wraz ze świadomością by ostatecznie wszystko osiągnęło Jedność.

I teraz niebezpieczeństwa. Jeśli zamodelować rozwój duchowy (rozwój świadomości) w jakiś określony sposób (np. integralne podejście wilbera tudzież koło zen) to można zauważyć pewne prawidła, które ułatwiają rozwój duchowy. Oczywiście z pamięcią iż to wszystko jest tylko modelem rzeczywistości a nie rzeczywistością, palcem a nie księżycem. Otóż owa prawidłowość jest następująca:

1) Przed wejściem na danym poziom biegniemy przez życie niejako z ciężarkami na nogach. Zmiana poziomy to zdjęciem tych ciężarków. Nagle jest łatwiej.

2) Zaczynamy się rozglądać po nowym poziomie. Poznajemy go. Ma on swoje zalety ale i zagrożenia. Zagrożenia są dwojakie: powodujące zejście niżej lub ugrzęźniecie na danym poziomie na długo (czyli zatrzymanie ewolucji). Owe zagrożenia mają różną naturę: przyjemną lub nieprzyjemną.

Przykład A:

Przyjemną naturę mają np. samatha jhany, czyli stany wysokiej koncentracji. Osiągnąwszy je, człowiekowi może wydawać się iż osiągnął oświecenie. Są pełne euforii, nieskończonej przestrzeni itp. I może się nich zatrzymać. Ot co.

3) Zarówno Wibler jak i nauczyciele zen podkreślają iż brama prowadząca na wyższy poziom zawsze wymaga zmierzenia się z zagrożeniami danego stanu. Trzeba je przekroczyć, rozpoznać ich naturę. Jeśli się tego nie wie, można po prostu zatrzymać się w rozwoju lub cofnąć.

I po to pisze o zagrożeniach: by mieć świadomość, by je rozpoznawać, by poznawać i dzięki temu poznaniu się rozwijać.

Oczywiście można zadać mi pytanie dlaczego uważam iż trzeba się rozwijać i każdy stan ostatecznie przekraczać, dlaczego nie można np. sobie pozostać w czwartej samatha jhanie do śmierci. Otóż można. Nic na siłę. Ja tylko przedstawiam pogląd mój, który w tej sprawie jest zbieżny z buddyzmem. A ja i buddyzm jesteśmy w kwestii rozwoju duchowego ekstremistami: jeśli zaczynasz to dokończ, jeśli nie zamierzasz skończyć to lepiej nie zaczynaj. Dlaczego? Bo dużo zamieszania tylko.

droga do umysłu zen

Budda rzekl kiedys iz w naszej glowie jest 10 000 osob. Opowiada to psychologicznemu modelowi w ktorym kazdy ma wiele wewnetrzych glosow.

Wyobraz sobie teraz ze masz pod opieka 10 000 dzieci. Praktyka od samsarry do nibbany przebiega zawsze tak samo:

1) przywiazanie do myslenia i formy:

a) w metaforze: dbasz o dzieci jak o dzieci nalezy, cierpisz i radujesz sie z wychowywania; czasem masz dosc jak polowa z nich zrobi w pieluchy a  reszta krzyczy, miewasz depresje, jestes drazliwy
b) w psychologii jest to miotanie sie w codziennych zyciowych emocjach
c) w buddyzmie: forma jest forma, pustka? jaka pustka?

ale po jakims czasie osiagasz uwolnienie od formy i zostaje Ci:

2) przywiazanie do myslenia :

a) w metaforze: wszystko jest jednym, wszystko ma ta sama substancje, forma mozna zignorowac, forma dziecka slabego jest tylko forma, podobnie jak forma dziecka silnego, wszystkich traktujesz tak samo; dzieci zaczynaja chorowac
b) w psychologii: wszystkie emocje maja ta sama nature, nie ma sensu ich odrozniac, zaczynasz byc emocjonalnie bierny, wyciszony, zona mowi Ci ze Ciebie nie ma ja i ja to boli, ludzie mowia ze jestes dziwny;
c) w buddyzmie: forma jest pustka, pustka jest forma

wiec po jakims czasie osiagasz uwolenie sie od formy i zostaje Ci

3) przywiazanie do pustki:

a) w metaforze: nie ma dzieci, nie ma glodu, nie ma szczescia, nie ma cierpienia, polowa dzieci umiera
b) w psychologii: euforia, godzinami mozna trwac w umysle sprzed myslenia, jest sie zauroczonym wszystkim, od psiek kupy do kwiatow, czymkolwiek co sie w pustce przejawia, ludzie mowia ze zwariowales totalnie, zona wyjezdza do mamy
c) w buddyzmie: nie ma formy, nie ma pustki

wiec po jakims czasie osiagasz uwolenienie nawet od pustki i zostaje Ci:

4) przywiazanie do wolnosci

a) w metaforze: pozostala polowa dzieci umiera bo traktujesz je jak w danej chwili Ci sie podoba, raz jak krzesla, raz jak dzieci, raz jak jedzenie,
b) w psychologii: zamykaja Cie w szpitalu, biegasz bowiem po swiecie nago krzyczac Alleluja, Alleluja, Bog zyje i kazdemu dajesz kwiatki, zona wniosla o rozwod i wziela caly Twoj majatek bo miales to w nosie
c) w buddyzmie: wolne „ja”

wiec po jakims czasie trafiasz wrzescie na umysl zen i zostaje Ci:

5) dharma

a) w metaforze: dziecko chore jest chore i tylko to, dziecko krzyczace jest dzieckiem krzyczacym i tylko to, w kazdej chwili jest ty tylko to a Ty zachowujesz sie wobec kazdej chwili tak jak trzeba, chore dziecko leczysz, krzyczace uspokojasz
b) w psychologii: wypuszczaja Cie ze szpitala, otwierasz firme handlowa sprzedajaca towary eko z lokalnych firm z ubogich krajow, dzialasz dobroczynnie, wolontariat, zona wraca, znajomi wracaja,
c) w budduzmie: umysl zen

Ewolucja swiadomosci to pewien proces, ma okreslony przebieg, owszem, sa wariacje, rozne fazy moga trwac dluzej, krocej, moga nawracac, moze to wszystko kreciic sie w kololo wiele razy. Ale to jest proces a kazdy etap ma swoje niebezpieczenstwa, ich rozsadne rozpoznawanie i unikanie jest zas brama do kolejnego poziomu.

tylko to

Idac z duchem fizyki warto wspomniec o energii kwantowego pola zerowego, ktore w jednej z interpretacji jest odbiciem naszej rzeczywistosci (tzn. zawiera na „zawsze” jej „wszystkie” stany kwantowe).

Czy tez bardziej, rzeczywistosc rodzi w kazdej chwili w pustce poprzez samoistnie wzbudzenia w zerowym polu kwantowym, ktore to wzbudzenia w skali makro mamy przed oczyma i w myslach. W tym sensie istnieje zycie po smierci bo smierc to tylko jeden z wielu nieskonczonych stanow kwantowych. Istnieje rowniez brak zycia po smierci. Istniejemy w przeszlosci, teraz i w przyszlosci. To co teraz widzimy jest tylko tym co teraz jest: stanem kwantowym postrzegajacym sekwencje stanow kwantowych tworzacych nasza historie, teraz. I niczym wiecej nie jestesmy.

Jesli pada deszcz to jest padanie postrzeganie padania deszczu. I tylko to.
Jesli piasek zgrzyta pod stopa to jest odczuwanie zgrzytania piasku. I tylko to.
Ktos to mialby pojac?
Dlaczego deszcz pada z gory dol? To jest pytanie o deszcz spadajacy z gory w dol. I tylko to.
Dlaczego pisek jest mialki? To jest pytanie o mialki piasek. I tylko to.
Gdzie jest ten kto to rozumie?
Jesli jest pytanie o zrozumienie to jest pytanie o zrozumienie. I tylko to.
Ha!

Ostrzeżenie Mumona

Bardzo mi sie spodobal ten tekst, autorstwa mistrza zen Mumona:

„Patrzenie na przepisy i trzymanie się reguł jest wieszaniem samego siebie bez pomocy sznura. Działać swobodnie i bez ograniczeń, tak jak komu przyjdzie ochota, chcieliby heretycy i demony. Rozpoznawanie umysłu i oczyszczanie go jest fałszywym zenem spokojnego siedzenia. Popuszczać sobie cugli i lekceważyć uwarunkowania to tyle co spadać w otchłań. Być czujnym i nigdy nie rozdwojonym to jakby nosić łańcuchy i żelazne jarzmo. Myślenie o dobru i złu przypisuje do nieba i piekła. Posiadanie wglądu buddy i sedna dharmy oznacza ciśnięcie się między dwie żelazne góry. Ten, kto sobie to uświadamia wraz z pierwszą myślą, wyczerpuje swoją energię. Czyste, spokojne siedzenie jest praktykowaniem śmierci. Kto zmierza do czegoś, odchodzi od zasady. Jeśli ktoś się cofa, występuje przeciw Prawdzie. Ten, kto ani nie postępuje do przodu, ani nie ucieka, jest oddychającym trupem. A teraz powiedz mi, co zrobisz? Pracuj ciężko i bądź pewny, ze to osiągniesz w tym życiu, żebyś wiecznie nie żałował szansy.”

Nihilizm w buddyzmie

Czesto spotykam sie ze stwierdzeniem o nihilistycznym podejsciu jakie reprezentuje soba buddyzm. Ostatnio znow prostowalem ta bledna wizje na jednym z forum. Ponizej przedruk tekstu.

Gdy szlachenty Budda osiagnal oswiecenie zostal jeszcze w okolicy Drzewa Przebudzenia ponad czterdzieci dni. W czasie tym radowal sie i rozmyslal jak wiesc o wyzwoleniu przekazac innym istota. Na poczatek uznal ze przekaze dharme swoim dwom bylym nauczycielom – yoginom. Yogini Ci byli bardzo doswiadczonymi medytujacymi, jeden osiagnal 8 stopien samadhi, drugi 7. Blogoslawiony wiedzial wiec iz umysly tych yoginow sa czyste i przyjma dharme z latwoscia i rowniez osiagna oswiecenie. Gdy Gautama doszedl do gaju gdzie zwykli medytowac owi yogini dowiedzial sie ze niedawno zmarli. Budda rzekl: jaka szkoda. Wiedzial wszak, ze bezforemny brahman w jakim sie oni odrodzili uniemozliwi im wysluchanie dharmy gdyz beda oni bezforemni.

Ta wzieta z tradycji a przekazana mniej wiecej opowiesc wskazuje iz droga jaka nauczal Budda to nie jest droga samadhi lub inaczej droga koncentracji. Praktyki koncentracji sa znane w kazdej religii – jest to forma koncentracji umyslu na obiekcie. Np. mantrze, modlitwie, rozancu, oddechu, dzwieku. Poszczegolne stopnie wzrostu owej koncentracji nazywane sa stopniami samadhi – jhanami.

Wiekszosc praktykujacych koncentracje wiernych roznych religii (np. nasze moherowe bereciki z rozancami klepiacy zdrowaski rowniez) nie ociera sie nawet o pierwszy stopien samadhi gdyz ich umysly pelne sa chaosu mysli. Stad 7 i 8 stopnie sa niezwyklym osiagnieciem.

Stopnie te sa rozroznanie na podstawie charakterystki stanu w jaki wpada coraz bardziej sie koncentrujacy umysl. Powyzej stanu czwartego zaczynaja sie strany transcendentne, stany mocy psychicznych, bostw, objawien i brahmana (bezforemnosci, bezosobowosci). Gdy umysl medytujacego przebywa w tych stanach moze dostrzegac inne swiaty, rowniez te w religiach nazywane niebiem czy pieklem, moze slyszec mieszkancow tych krain a zatopiony w rozkoszy moze je uznac za objawiania. Na najwyzszych stanach medytujacy moze doznawac stanow bezforemnej niesmiertelnej nieskonczonosci.

Stany koncentracji zazwyczaj wymagaja lat cwiczen by umiec je osiagac jednaze moga sie zdazyc krotkie momenty skokow koncentracji w wyniku rozmaitych zdarzen. Podejrzewa sie zatem ze wiekszosc tzw. objawien moze miec tu swoje zrodlo. Jednakze Budda nie nauczal tej sciezki.

Najwyzszy stan koncentracji pomaga osiagnac „nieistnienie” i jest celem yogicznych praktyk bezosobowych szkol yogi – jest ich kilka. Jednakze tej drogi Budda rowniez nie nauczyal.

To co nauczal Budda to praktyka vipassana a nie samadhi. Buddda nauczal iz osiagniecie pierwszego stopnia samadhi jest bardzo pomocne w vipassanie gdyz wzmacnia umysl do osiagniecia doskonalego wgladu. A doskonaly wglad to doswiadczenie i zrozumienie natury rzeczywistosci. I nic wiecej. Tego naucza Budda.

Tym samym twierdzenia iz buddyzm to unicestwienie, nihilizm wynikaja wylacznie z niewiedzy slow tych osob wypowiadajacych. Nie jest to tez dziwne gdyz w wiekach XVII – XIX gdy do europy trafialy informacje i dziela buddyjskiej mysli blednie je tlumaczono i blednie rozumiano. Stan uwarunkowalo sie takie a nie inne zrozumienie. Wspolczeci buddolodzy sa dalecy od takich blednych pogladow o filozofii budduzmu. Rowniez JP2 wycofal sie w jednym z oswiadczen (nie potrafie niestety wskazac) z twierdzenia jakie zawarl w swojej ksiaze iz buddyzm to seterologia negatywna i nihilizm.

Buddyzm naucza drogi wgladu, drogi poznania a nie drogi przeksztalcenia tego czym jestesmy w nicosc.

Zaleta tej drogi jest rowniez to iz kazdy moze to sprawdzic sam: kazde slowo jakie powiedzial Budda mozna sprawdzic samemu tu i teraz, jeszcze za zycia. Nie trzeba w to nawet wierzyc. Wystarczy usiasc do medytacji i osiagnac spokoj umyslu. Wtedy to widac. I tylko tyle.

Zainteresowanych wspolczesna buddologia odsylam do dobrej ksiazki austrackiego buddologa „Historia filozofii buddyjskiej” (Volker Zotz, wydawnictwo WAM, seria mysl filozoficzna).

Pozdrawiam

GMu

Mistrz Niuch vs Mistrz Hu

Pewnego dnia Mistrzy Hu zaszedl do prowincji Yjan, w okolice gory Babu. Wiedzial bowiem, ze gore Babu zamieszkuje Mistrz Niuh. Bardzo stary Mistrz zreszta. Mistrz Hu byl mlodym czlowiekiem, ciagle lubiacym dharmiczne potyczki. Pragnal wiec spotkac sie ze starym Mistrzem Niuh i sprawdzic jego zen. Rankiem zatem, choc niektorzy twierdza iz pora bardziej poludniowa) Mistrz Ho stanal przec chatka Mistrza Niuh i zawolal: Niuch, stara kozo, masz dla mnie troche mleka? Mistrz Niuch uslyszawszy to wyszedl z chatki, stanal przed gosciem i z poklonem rzekl „Witaj Mistrzu Ho, to zaszczyt Cie goscic, usiadzmy prosze tu na kamieniach pod oknem”. Mistrzowie podeszli do kamieniu i juz mieli usiasc gdy Mistrz Hu zawachal sie na moment. Mistrz Niuh usmiechnal sie i rzekl: „Och, widze ze ciagle to masz!”. Mistrzu Ho uslyszawszy to osiagnal urzeczywistnenie i wstapil do grona buddow. I usiadl na kamieniu na ktorym zlota farba byl wypisany znak oznaczajacy Budde

Buddyzm dla początkujących

Na jednym z forum gdzie staram sie komentowac watki okolobuddyskie zadano mi dwa pytania – co sadze o indywidualnej praktyce oraz jaka szkole buddyzmu polecam. Nie jestem jakims bardzo zaawansowanym buddysta no ale skoro sie pytaja to odpowiadam najlepiej jak umiem. A skoro juz zdania jakos sklecilem to zapodaje i tutaj.

1. Praktyka indywidualna

Praktykowac medytacje buddyjska moze kazdy i wszedzie. Potrzebna jest do tego tylko uwaznosc. Z nia jest juz gorzej i dlatego na poczatku warto miec odpowiednie warunki by ta uwaznosc wycwiczyc. Ciche i spokojne miejsce. A po latach mozna praktykowac chocby w metrze.

Wspolnota przydaje sie gdyz pomaga zachowac wlasciwe myslenie i wlasciwe dzialanie. Bez wspolnoty jest trudniej, szczegolnie gdy praktykuje sie naprawde szczerze gdyz wtedy wchodzi sie czasami „w ciemna doline”. Prawdziwa medytacja w stylu byddyjskim to nie tylko relaks. Czasami sa trudne momenty.

Jestem absolutnie przekonany, ze praktyka pod opieka dobrego nauczyciela to najlepsze co sie moze trafic. Niestety o to trudno, nie jest bowiem latwo dotrzec do takiego nauczyciela a prowadzacy rozmaite lokalne swiatynie danej sangi w polsce sa czesto bardziej organizatorami niz nauczycielami. Jednakze jak pisalem wyzej, bycie w takiej wspolnocie na pewno pomaga.

Ksiazki sa pomocne jednakze moga sprowadzic na manowce. Trzeba czytac wiec rozne i rozmawiac. I jeszcze raz rozmawiac o tym co sie czyta z innymi. Wiedza pozyskana z ksiazek to tylko wskazowka i latwo jej ulec poszukujac systemu oraz oczekujac osiagniecia celu. Prakyka buddyjska to praca z myslami i odczuciami. Wiekszosc z nas ma klopoty w pracy z odczuciami gdyz mamy glowy pelne mysli. Czytanie ksiazek niestety te glowy dodatkowo wypelnia i na to trzeba uwazac. Nie dlatego, ze czytanie jest zle – po prostu teoria to teoria a praktyka to praktyka.

Na koniec mala kontrowersja – wg. mnie nie warto zaczynac praktyki buddyjskiej bez profilaktycznej psychoterapii. Praktycznie w kazdym z nas cos siedzi i predzej czy pozniej zacznie wychodzic. Latwo utracic wtedy uwaznosc oraz wlasciwe dzialanie gdyz praktyka medytacji pomaga poukladac to co mamy w glowie ale nie jest optymalna do tego. Zachodnia psychoterapia jest skuteczniejsza. Zarowno indywidualna i grupowa. Najlepiej zaliczyc obie.

A co do rytualow i inicjacji – jak ktos lubi moze sie bawic. Rytualy w buddyzmie to tez praktyka medytacji jednakze nie sa istota rzeczy. Rowniez inicjacja. Sa co prawda w ramach buddyzmu pewne tradycje gdzie inicjacja i prowadzenie przez guru ma znaczenie duze jednakze na tym sie malo znam. Ja uwazam, ze najlepszym nauczycielem dharmy jest samo zycie.

2. Polecana szkola buddyjska

Ja czerpie garsciami z dwoch duzych tradycji: zen i theravada. Duza tradycja jest jeszcze buddyzm tybetanski. Wybor jest wg. mnie kwestia predyspozycji. Mysle, ze warto poznac troche styl kazdej z tradycji i wybrac co komu odpowiada. Wg. mnie dla poczatkujacych zen jest za trudny. Ja niestety zaczalem od zen. Wydaje mi sie, ze dla europejczyka theravada jest bardziej konkretna na poczatku. W zen praktyka jest prosta: siedz . W theravadzie sa dokladniejsze opisy praktyki, stanow jakie sie przechodzi i co robic. Mam wrazenie, ze dla europejczykow jest to bardziej zjadliwe bo my mamy juz wrodzona potrzebe poruszania z jakas mapa, w jakims sytemie. Na dalszych etapach praktyki to juz nie ma takiego znaczenia.

Jesli interesuje Cie zen to sa w polsce calkiem prezne szkoly. Ja praktykowalem w koreanskiej Kwan-Um. Jednakze w zen szkoly sie roznia pomiedzy soba stylem. To sa dosyc proste roznice: rytm praktyki wspolnej, czy mozna wstawac podczas praktyki czy tylko w czasie przerwy itp. Ja wybralem Kwan-Um gdyz styl nauczania byl tam najbardziej miekki. Dawno juz nie bylem w tej szkole, nie mam tereaz czasu na formalne praktyki i sesje odosobnien jednakze obawiam sie ze lekka rysa na tej szkole moze byc niestety brak jej zalyciela. Zalozycielem byl Soen Sa Nim, naprawde wspanily i wielki czlowiek. Niestety odszedl pare lat temu. Nie wiem co prezentuja soba aktualni mistrzowie w szkole.

Gdybym mial teraz czas to skorzystalbym z oferty szokly Kanzeon. Glownie dlatego, ze nastepca jej zalozyciela, Genpo Roshi, ciagle dziala i to preznie. Do tego jest dosyc nowatorskim mistrzem zen i wprowadzil i naucza nowej praktyki – praktyki Big Mind (wiecej o tym na moim blogu) W polsce glownym nauczycielem szkoly jest Pani Malgosia Braunek (tak, ta aktorka).

Co do theravady to sa organizowane kurys medytacji jednakze nie ma zadnej konkretnej sangi gdzie sie spotykasz i praktykujesz regularnie. To taki styl tej szkoly. Jest sporo literatury. Polecam serwis sasana.pl.

Big Mind a buddyzm

Big Mind budzi wsrod buddystow kontrowersje. Samo to juz wskazuje, ze warto sie tym zainteresowac. Ponizej zebralem moj komentarz do Big Mind dla buddystow nastawionych nieco anty.

Sanga kanzeon pod przewodnictwem Pani Braunek wziela sie ostro za organizowanie warsztatow Big Mind.

Ja mam mozliwosc praktyki wylacznie w oparciu o ksiazke Roshiego i jego wyklady, w tym warsztat prowadzacy praktyke tak by sluchacz mogl sobie ja przeprowadzic samemu.

Jako, ze jak pisalem we wpisie ”wilberowskim” jestem wilberowcem czyli optuje za modelem integralnym uwazam Big Mind za praktyke nie tyle rozruchowa czy poboczna ale za potencjalnie jedna z glownych praktyk buddyjskich. Na razie uzywam okreslenia potencjalnie bo sobie ja badam wiec nie chce zbytnio wychodzic przed szereg mowiac ze juz uwazam, ze jest absolutnie glowna. Na razie moge powiedziec z cala szczeroscia ze jest godna polecenia. Nawet w wersji audio.

Jako „wilberowiem” moge powiedziec zupelnie swobodnie, ze jest jedna rzecz ktora u Wilbera mnie irytuje a mianowicie uswiecony ton w jaki czesto wchodzi wypowiadajac sie u Duchu, Jedni czy jak to tam zwac. Rownie irytujace jest dla mnie gdy buddysci mowia w ten sposob o klasycznycj praktykach. Uwazam, ze warto byc otwartym na nowe. Szczegolnie gdy mozna oszczedzic 30 lat siedzenia na poduszce i zajac sie pieczeniem ciastek zamiast tego. Ja nie uwazam, ze siedzenie na poduszcze jest naturalna czynnoscia czlowieka. Naturalna czynnoscia czlowieka jest robienie w danym momencie tego co akurat sie dzieje. Wystarczy to sobie uswiadomic i wtedy swiat sie upraszcza. Big Mind pomaga to zrobic gdyz metoda Big Mind lepiej pasuje dla umyslu czlowieka zachodu. Niestety istnieje cos takiego jak umysl czlowieka zachodu (w sensie konwencjonalnym rzecz jasna). Umysl czlowieka zachodu jest nastawiony na proces i jesli go nawet nie dostanie to go sobie wymysli. Wiec siedzac na poduszcze czlowiek zachodu bedzie praktykowal poprzez proces praktyki. I oczywiscie nic mu to nie da az po 30 latach zrozumie, ze podaza procesem praktyki a nie dostrzega tego co jest. Big Mind moim zdaniem pomaga szybciej dostrzec to co jest bo nie udaje, ze nie myslimy procesami.

Gdy chodzilem na praktyki i sesje do Kwan Um, Nauczycielka podczas jednej z rozmow powiedziala mi bym wykorzystal swoja karme jako woz do przebudzenia. I taka jest prawda. Oczywiscie dla mnie. Jednakze mnie to pomoglo wiec o tym mowie. Big Mind to jest wykorzystanie tego co mamy w glowie by pojechac na tym tam gdzie warto pojechac. Dlatego jest to metoda wartosciowa.

Oczywiscie posiedziec sobie tez lubie. Szczegolnie gdy akruat to robie. Co jest naturalne.